یک بابوده در غربت

گذر زمان همچو باد بر بابوده در حال گذر است،با درگذشت پیران بابوده،سنت ها به فراموشی رو اورده و مهر ومحبت جایش را به غریبه های در محل داده است که از کنار تو گذر می کنند بدون سلام و آشنایت.وچه حیف.از آن محل قدیمی با مردمانی ساده زیست و زیبا فقط یک خاطره که به مانند یک رویا می باشد در یادها باقی است.زمانی که محله قدیمی بابوده،خانه های کاه گلی خود را به بتن و سیمان و فولادسرد باخت،این مدرنه شدن بی هنگام،دوست داشتن ها را هم با خود برد.حتی عشق ها را هم به فراموشی کشاند.هنوز قلبی برای بازگو کردن،دوست داشتنت می تپد. مدیریت وبلاگ:سام دلیری + نوشته شده در  هفتم خرداد ۱۴۰۳ساعت 14:33&nbsp توسط میثم  |